XƏRMƏN 1)

XƏRMƏN 1) : Arin Turkish Etimology Dictionary

kərmən. qırman. bax > qarman (1 < kər. qır. ).
xırman. alay. hər nəyin çoxluğun göstərir.
xırvar. xırbar. çaş. tüdə. ağuş. yığın. küm. koma. ükülğan ( < uk. yük) yükülğan. yığman. yığılan. çaş. çağ. dolu. tüdə. təl. kom.
indir.
taxılın sapını, dənədən qırma, kəsmə, ayırma işi. xərmən dövmək.
xərmən təxdəsi: döğən.
xərmən quşu: çavuşquşu.
xərmən yağış: incə mıncıq, tozanaq yağıntı.
nərsənin böyük toplum. saplı taxılın yığımı.
bir toplumun yeri. yığnaq. dərnək. hər çeşitdən oluşan, qarışıq, düzənsiz toplum. təpə. koma.
kitab xərməni: çeşitli kitab yığını.
topluluq xərmən: neçə dərnəyin, quruhun birləşməsi.
xərmən deyilki istədiyin götürəsən.
xərmən başı: ürünün yığılma çağı.
xərmən açmaq: bir düzənsiz yığmanı bəlli bir ölçü ilə (say. boy. ,) sıralayıb, ayırıb toplamaq.
xərmən savırmaq: ( < kər. qır). taxılı yelə qarşı savırıb, dənə ilə samanı ayırmaq.
biçin, xərmən yerində çalışmaqta olanların yoldan geçən yolcuların yollarını kəsərək onlardan ərməğan almaları gələnəği: qırmıq salmaq.
xırman tozluğu: xırmanın dibində qalan tozlu topraqlı buğda, başqaları.
xərmən daşı: xərmən döğdükləri daş.
xərmən yabasının üç barmaqlısı: topla